Geçtiğimiz yıl hakkındaki bilgiler yeniden gün ışığına çıktığında, Prey senaryosu dolayısıyla tam anlamıyla bir klişe izlenimi vermiş, fakat sergilenen görüntülerindeki grafik kalitesi ve Doom 3 motorunu kullanacak olması sebebiyle oynanış ve görsellik açısından vuruş oyuncularının ilgi odağı olmuştu. 2006'nın en iyi vuruş oyunlarından biri, belki de birincisi olacağı yönünde herkesin hemfikir yaklaştığı Prey zaman geçtikçe bekleyenlerini heyecanlandırıyordu ve geçtiğimiz gün, çıkışına az bir süre kala çıkış öncesi tanıtım sürümü yayımlanarak bekleyenlerine "geliyorum" haberini saldı.

   Ana oyunun ilk bölümlerini, senaryonun şekillenişini gördüğümüz ve oynanış hakkında da ufak deneyimlere sahip olduğumuz çıkış öncesi tanıtım sürümü son zamanlarda çok kullanılan "film girişi" şeklinde, oyun üzerinde emeği geçenlerin adı verilerek ve arkaplândaki karizmatik karakter konuşması hafif bir müzikle duyurularak başlıyor. Ayna karşısında kendi kendine konuşan Tommy, bir süre sonra içerden bir yerden kendisini çağıran kadın sesini duyuyor ve kontrol bize geçiyor. Arka odaya gidiyoruz ve arka odanın aslında bir bar olduğunu görmeden önce birazdan dedemiz olduğunu öğreneceğimiz kızılderili kıyafetleri olan yaşlı bir adamla karşılaşıyoruz. Adamın bize bahsettiklerinden anlıyoruz ki, kendisi bizim dedemiz. Biraz konuştuktan sonra bara giriyoruz ve güzel sevgilimizin neye benzediğini de görmüş oluyoruz. Çok geçmeden, kızla geleceğimiz hakkında derin bir tartışmaya giriyoruz, bu tartışmanın hemen ardından bardaki iki sarhoşun taşkınlıkları karşısında sessiz kalamayıp iki adamı tezgahtan aldığımız İngiliz anahtarı ile öldürüyoruz. Bunun üzerine duyduğumuz hatun çığlıkları, cinayet işlemiyle arasında pek bir zaman farkı olmayan uzaylı istilası ile daha da şiddetleniyor. Etrafa yeşil ışıklar vururken, dedemiz, kız arkadaşımız ve biz yeryüzüne inen yaratıkların aksine yukarı doğru çekiliyoruz ve ne olduğunu bilmediğimiz büyük bir nesnenin, belki de gezegenin içine alınıyoruz. (G.O.R.A.?) Hatunun çığlıkları eşliğinde, elimiz kolumuz bağlı olarak içeride biraz dolaştırılıyoruz, daha sonra ilginç bir platformun eşiğinde serbest kalıyoruz ve tüm kaçırılanların gittiği yerin aksine biz serbest şekilde farklı bir yere geliyoruz. Bu noktadan itibaren, oyun gerçek anlamda başlamış oluyor. Oyunun Quake, Doom ve Half Life karışımı diyebileceğimiz bir yapıya sahip olduğunu görürken, diğer yandan da canlı yayında dedemizin ölümüne şahit oluyoruz ve bu olaydan sonra yaratıkların canına okumaya kendi kendimize yemin ediyoruz

  Sözcük anlamı "av" olan Prey'in genel tasvirini "Quake, Doom ve Half Life sentezi" olarak yapabiliriz. Çıkış öncesi tanıtım sürümünde karşımıza çıkan böcekler ve yaratıklar Doom'daki ve Quake'teki gibi "böö" tarzı korkutma çalışmalarıyla değil, er meydanına çıkan yiğit misali saldırılar yapıyorlar. Beklediğimiz gibi, önüne çıkanı vur, gücün yoksa kaç şeklinde işleyen ve tam sürümde de böyle işleyeceği kesin olan oyunun atmosferi bizlerin yabancı olduğu ve hiç bilmediği bir atmosfer olsa da yaratıkların dünyasının nasıl olduğunu beynimizdeki kurgulardan da yola çıkarak az çok biliyoruz. Doom ve Quake kadar karanlık bir havaya sahip olmasa ve her şey net net görülse de, sağdan soldan bir şey çıkacak mı acaba diye korkulan sahnelerde monitörün parlaklığını açma olasılığımız azımsanamayacak derecede fazla. Silah konusunda Half Life'tan oldukça etkilenmişe benzeyen oyun, bu "etkilenilmiş" silahlarla bütünlenmiş, görülmeye değer bir atmosfer kazanıyor. Silahların kullanımının, kontrollerin, seslendirmelerin ve modellemelerin aksamaması da sadece atmosferi görülmeye değil, tüm oyunu oynamaya değer kılıyor.

  Klasik olarak niteleyebileceğimiz önümüze gelene bin tekme türevi vuruş oyunlarından fazla farkı bulunmadığını kabul etmemiz gereken oyunun farklı diyebileceğimiz yanları ise şimdilik bir elin parmaklarını geçmeyecek sayıda. Senaryodan kesit verip insanlık suçu işlemek gibi olmasın ama şunu belirtmek zorundayım ki, oyunun başında öldürülen dedemizin çok geçmeden bize yardıma gelmesi ve kızılderili kanında bulunan iki özel gücü bize kazandırması Prey'i tekdüzelikten kurtarıp biraz da olsa renklendiren bir etki yaratıyor. Dedemizin kazandırdığı iki özelliğin adı, ölümden dönüş için son şansımız olan Death Walking ve kapana kısıldığımız zamanların vazgeçilmez çözüm kapısı Spirit Walking. Death Walking'e ölümden dönüş için son şans dememizin nedeni Death Walking'in -adı üzerinde- öldükten sonra gittiğimiz yerle gök arasındaki ne idüğü belirsiz boyutta mavi ve kırmızı kartalları baba mirası yayla vurarak güç toplayarak yeniden hayata dönmeye çalışmamıza olanak sağlayan özellik olması. Spirit Walking ise bambaşka avantajları olan, bambaşka bir özellik. Spirit Walking sayesinde "E" tuşunu kullanarak ruhumuzu bedenimizden ayırıp serbestçe dolaşabiliyoruz ve böylece kimseye fark edilmeden gizli işler çevirebiliyoruz fakat bu noktada dikkat etmemiz gereken bir nokta var, o da bedenimizi güvenilir şekilde bırakmak. Düşman güçleri bedenimizi bulduğu takdirde hapı yutuyoruz da...

  Biraz önce bahsettiğimiz renkli özellikler ve sağda solda görülebilen boyut değiştirme kapıları dışında şimdilik alışılmış vuruş oyunlarından fazla farkı olmayan Prey'in grafik kalitesi de tartışılmayacak kadar iyi. Genelde duyurulmasının ardından dağıtımcıyla yaşanan anlaşmazlıklar, yapım aşamasındaki aksaklıklar gibi problemler yüzünden birkaç yıl geciken yapımların grafik kalitesinde zamanın gerisinde kalınmışlık görülür, fakat yaklaşık on yıl önce duyurulan Prey'de neyse ki böyle bir sorun bulunmuyor. Ekran kartı konusunda elinizde iyi bir kart yoksa ve zaman aşımına uğramışsanız, grafik kalitesini tadamayacağınızı üzülerek söylüyorum. Kendimden biliyorum, Prey sahip olduğu grafiklerle oyunculara artık ellerini ceplerine atmaları gerektiğini bir kez daha hatırlatan oyunlardan biri durumunda.

  Oynanış ve grafik bakımından ne kadar doyurucu ve atmosfer tamamlayıcı olduğu açık açık görülen oyunun sesleri de zaten yeterince doyurulmuş olan atmosferin midesini patlatma girişimleri yapmakta. Yaratıkların dünyasında rastladığımız ses efektleri ve gerek menüdeki, gerekse oyun sahneleriyle uyumluluk gösteren müzikler, seslendirmelerin biraz daha kaliteli olması gerektiğini söylememizi engelleyebilecek kadar iyi hazırlanmış. Özellikle yaratık ve silah sesleri insanın bazen arkasında bir şey var mı diye kollamasına yol açabiliyor.

  Türevlerinden farkları "sayılabilir" olmasına rağmen, atmosferiyle ve oynanışıyla tam sürümünü hevesle beklememize sebebiyet veren bir çıkış öncesi tanıtım sürümüyle karşı karşıyaydık. Prey'in, 2006 yılının en iyi vuruş oyunlarından biri olacağına kesin gözüyle bakabiliriz. Death Walking özelliğini kullanmak zorunda kalmamanız dileğiyle...